Het verhaal dat is ontstaan tijdens onze duik op het wrak van de Thistlegorm
De Thistlegorm
Eén dag voelde anders dan de rest.
Niet door het gezelschap of de sfeer, maar door het tijdstip, de stilte en de spanning die er al vroeg hing. Om 4:00 ging de wekker en om 04:30 stonden we klaar om richting de Thistlegorm te vertrekken.
De boottocht verliep in alle rust. Het was nog donker, de zee vrijwel vlak en iedereen leek iets meer in zichzelf gekeerd dan normaal. Dit was geen gewone duiklocatie, dat voelde je meteen. Onder ons lag een wrak dat niet alleen bekendstaat om het duiken, maar ook om wat er nog altijd ligt — en wat het vertegenwoordigt.
Afdaling
Op zo’n dertig meter diepte kwamen we binnen. Pas daar werd de omvang van de Thistlegorm echt duidelijk. In de ruimen liggen vrachtwagens, motorfietsen, kisten en ander materiaal nog grotendeels zoals het daar tijdens het zinken is achtergebleven. Eén van de stoomlocomotieven staat nog als dekvracht op het wrak zelf, een tweede locomotief is door de explosies van het schip gegooid en rust iets verderop, net buiten de romp. Alles ademt stilstand — geen chaos, maar ook geen museumordening, gewoon de resten van een boot die in een ogenblik is bevroren in de tijd.
Ruim
Het wrak dwingt je om langzaam te bewegen. Niet alleen vanwege de diepte, maar vooral door wat je ziet. Kratten met munitie, voertuigen die ooit bedoeld waren voor een heel andere strijd, details die je niet verwacht op deze diepte. Het voelt minder als duiken en meer als rondkijken op een plek waar je eigenlijk niet hoort te zijn.
Leven
Tussen al dat staal en die geschiedenis is er ook nog leven. Vis schuilt in en rond de lading, zachte koralen hebben hun plek gevonden op alles wat stil is blijven liggen. Het contrast is groot: oorlogsmateriaal dat langzaam wordt overgenomen door de zee.
Tweede duik
De tweede duik gaf ruimte om opnieuw te kijken. Minder zoeken, meer observeren. Sommige beelden bleven hangen, andere verdwenen meteen weer in het donker van het wrak. Het was geen duik waar je ‘klaar’ mee bent zodra je boven komt.
Na afloop brachten we de rest van de dag door op het jacht. Er volgde nog een derde duik, maar die viel in het niet vergeleken met de Thistlegorm. De zon, de zee en de rust aan boord vormden een vreemd contrast met wat we die ochtend hadden gezien.
De Thistlegorm paste niet in het ritme van de rest van de week. Geen kleurexplosies of grote scholen vis, maar stilte, staal en geschiedenis. Juist daardoor maakte deze dag indruk — anders, zwaarder, en moeilijk te vergelijken met andere duiken.
Het was een ervaring die je niet afsluit met een foto of een verhaal aan de oppervlakte. Sommige duiken neem je gewoon mee, zonder ze verder uit te leggen.